Previous Next

„Jeszcze Polska nie zginęła” - Apel z okazji dnia Dnia Niepodległości

„Polsko, nie jesteś ty już niewolnicą!
Lecz czemś największem, czem być można: Sobą !”

                                                  Leopold Staff


„Jeszcze Polska nie zginęła” – hymnem państwowym, odśpiewanym wspólnie z wszystkimi uczniami i nauczycielami polskich szkół, rozpoczął się w ZSE apel poświęcony setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Uroczystość niosła z sobą refleksję nie tylko historyczną (prowadzoną od ukazania przyczyn pierwszego rozbioru aż do traktatu ryskiego) ale też historycznoliteracką i kulturową. Scenografia - nawiązując do przeszłości -  ukazywała też teraźniejszość i przyszłość. Wkraczaj w jasność każdego dnia, walcz o wartości, walcz o jasne teraz i jutro – to przecież aktualne, stojące przed nami zadania płynące z dziedzictwa polskości. W trakcie trwania apelu zapisywaliśmy wartości wskazywane nam przez walczących orężem i piórem przodków, a po jego zakończeniu wszyscy uczniowie i nauczyciele mieli możliwość uzupełnienia zapisów.

Począwszy od Pieśni Konfederatów Barskich poprzez fragmenty „Pana Tadeusza”  Adama Mickiewicza, „Wesela”  Stanisława Wyspiańskiego, średniowiecznych Godzinek o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny i dźwięki „Bogurodzicy”, objawienia w Gietrzwałdzie, obraz Jerzego Kossaka „Cud nad Wisłą”, Marszałka Józefa Piłsudskiego akt oddania Polski Sercu Najświętszej Maryi Panny nasza refleksja skupiła się wokół roli Maryi – Królowej w życiu walczących o wolność Polaków, w trudnych dziejach naszego kraju.

Dostrzegliśmy, że „ojcowie niepodległości” – m.in. Józef Piłsudski, Roman Dmowski, Wincenty Witos,  Ignacy Paderewski, Wojciech Korfanty pomimo różnic i sporów potrafili zjednoczyć się w miłości ku wspólnej ojczyźnie.

Nasza refleksja dotyczyła nie tylko wolności zewnętrznej – ale i ważnej szczególnie dla nas, żyjących w wolnym kraju – wewnętrznej. Wskazywaliśmy na kulturę, sztukę, pieśń jako „arkę przymierza między dawnymi a młodszymi laty”, czego potwierdzeniem była recytacja przez dwunastoletnią Paulinkę Wiszniewską swojego własnego wiersza .

        Wszystkim kochającym Polskę dedykowaliśmy piosenkę „Ja to mam szczęście ” (sł. G. Tomczak) i odzwierciedlający młodzieńczą radość życia taniec w wykonaniu Zuzanny Kocięckiej i Filipa Lubińskiego. Kończąc, na stojąco śpiewaliśmy wspólnie z wszystkimi zebranymi uczniami i nauczycielami refren tej piosenki:

„Ja to mam szczęście, że w tym momencie

 żyć mi przyszło w kraju nad Wisłą…

Ja to mam szczęście…

Mój kraj szczęśliwy, piękny prawdziwy,

Ludzie uczynni w serach niewinni…

Mój kraj szczęśliwy...

Ja to mam szczęście…”

Serdecznie dziękujemy Dyrekcji, Nauczycielom i Uczniom z innych klas za pomoc w przygotowaniu apelu

                                                                      Klasa 2 Ti

Wychowawca Klasy

© 2018 ZSE. Wszelkie prawa zastrzeżone.